Het gezin is de hoeksteen van de samenleving

FamilieDit is bij uitstek de tijd in het jaar dat families samenkomen. Kerst staat in Nederland voor het samenzijn met je familie. Gezellig samen eten en drinken. Het ene jaar bij de één, het volgende jaar bij de ander. Mensen halen alles uit de kast om het iedereen naar de zin te maken en het huis in de kerstsfeer te brengen. Niets is te gek. Met Kerst is er vrede op Aarde en stoppen zelfs sommige oorlogen voor een dag!

Wanneer u dit zo leest, ziet u dan ook in dat dit eigenlijk best wel vreemd is? Als je er zo over nadenkt, is het toch wel raar dat Nederlandse families eigenlijk vooral samenkomen met Kerst? En natuurlijk met crematies of begrafenissen in de familie. Buiten dit soort gebeurtenissen zien we elkaar haast niet staan. Uitzonderingen daargelaten, maar veel mensen zullen dit herkennen. We moeten al de agenda erbij nemen om elkaar te zien. En dan zien we onze vrienden misschien nog wel vaker dan onze eigen familie, want onze vrienden hebben we in elk geval zelf uitgekozen, zeggen we dan!

In de zuidelijke landen gaat dit heel anders. Wij vinden dit vreemd, dat daar families samenwonen. Dat het daar vaak heel normaal is dat opa en oma en ook nog tantes en ooms bij elkaar wonen. En natuurlijk neven en nichten erbij. Maar we staan er niet bij stil dat onze eigen manier van met onze familie omgaan nog veel vreemder is. Of we nu kijken naar hoe wij als ouders met onze kinderen omgaan of hoe wij als kinderen met onze ouders omgaan, dat maakt geen verschil. Iedereen wordt hier geacht om zelf een eigen leven te leiden en vooral niet tot last te zijn.

Tegenwoordig zijn er heel veel kinderen die bestempeld worden met de aandoening ADHD. Alle Dagen Heel Druk, zeg maar! Maar we vragen onszelf als ouders niet af hoe dit komt. Het enige wat we ervaren, is de drukte van het kind, het aandacht vragen, wat geenszins past in ons toch al drukke leven. Want we maken ons steeds meer zorgen om de betaling van de hypotheek, hebben we volgende maand of volgend jaar nog wel een baan en als gevolg van dit alles, rennen we naar de apotheek om medicijnen te halen die ons meer rustig maken of meer geconcentreerd. Een ‘uppertje’ of een ‘downertje’, net wat je op dat moment maar nodig schijnt te hebben.

En geen mens vraagt zich af waarom de kinderen om aandacht vragen. Terwijl we juist zo veel van alle kinderen kunnen leren! Zij zijn zo onbevangen en nog verwonderd over veel dingen. Daarnaast zijn zij eigenlijk altijd eerlijk. Terwijl wij als ouder zijnde geleerd hebben dat ‘af en toe een leugentje om bestwil’ nou eenmaal nodig is. Een kind begrijpt hier vaak niets van. Waarom zijn we niet eerlijk? Dit past niet in onze samenleving, we kunnen niet eerlijk zijn! Niet naar de buitenwereld toe, want iedereen draagt een masker, gedraagt zich zoals de maatschappij verlangt dat men zich gedraagt. Maar we zijn zo ook niet eerlijk naar onszelf toe, want op deze manier gedraagt geen mens zich zoals hij zich voelt!

En zo gaan we op eenzelfde manier om met onze ouderen. We stoppen ze weg in tehuizen en laten ze hun tijd daar letterlijk uitzitten. Ze leveren niets meer op voor de maatschappij, ze kosten alleen nog veel geld. Horen wij zelf wel wat we zeggen? De mensen die hun hele leven in dienst hebben gesteld om deze maatschappij te vormen, schuiven we zomaar aan de kant omdat ze na al die jaren niet meer kunnen werken, geen geld meer opleveren? Is dit niet de waanzin ten top? In de natuurvolkeren zijn de ouderen de wijzen. Zij hebben veel levenservaring opgedaan en juist van hen kun je veel leren. Zij verdienen eerbied en respect! Zien wij nou niet dat we onszelf tekort doen door zowel de ouderen als de kinderen weg te stoppen, zij het in tehuizen of in medicatie?

En dit alles zodat we ons leventje hier gewoon voort kunnen zetten. Gewoon naar ons werk kunnen gaan om iedere maand de huur te kunnen betalen en nog wat ‘leuke dingen’ te kunnen doen. Wat wij bestempelen als leuk dan. Want wanneer je hier goed naar kijkt, zijn we ook op dit vlak zeer kortzichtig, materialistisch en vooral oppervlakkig. Terwijl het wonder van het leven aan onze voeten ligt! Het wonder van de wijsheid van de ouderen en het wonder van het kindzijn! Datgene wat ons werkelijk verder zou kunnen brengen, datgene wat ons werkelijk iets kan leren, zetten we links- of rechtsom aan de kant. Want we hebben al onze aandacht nodig om ons leven in stand te houden of weer op orde te brengen.

We hebben tegenwoordig geen idee meer dat juist de saamhorigheid van een familie zo belangrijk is in het leven. Het onvoorwaardelijk liefhebben van elkaar. Door dik en dun voor elkaar gaan. In voor- en tegenspoed! Gewoon omdat je bloedverwanten bent. Sowieso op elkaar kunnen rekenen. Dat zijn wij niet meer gewend. Het is heel raar, maar wij zijn gewend om vooral te vertrouwen op mensen die we eigenlijk niet heel goed kennen, maar wel zelf uitgekozen hebben! Of het nu ‘vrienden’ betreft of de mensen die we kiezen in de politiek. Denk daar maar eens over na. Wie zou je het meest vertrouwen, iemand die je via via kent en ergens verderop woont of iemand die je daadwerkelijk kent vanuit je eigen omgeving?

Verbazingwekkend dat onze ouders ons leren om voorzichtig te zijn met ‘vreemdelingen’ en vooral op je hoede te zijn voor mensen die alleen op macht en geld belust zijn, terwijl ons aan de andere kant geleerd is om degene die alleen op macht en geld belust zijn ( want zij zijn degenen die het voor het zeggen hebben) vooral tegemoet te komen en te gehoorzamen, want daar betaal je wel de huur of hypotheek van. En omdat je hiervoor zo hard moet werken, heb je geen tijd voor zeurende ouders of een zeurend kind! Misschien wordt het tijd dat we eens wat minder tijd besteden aan onze zeurende maatschappij en wat meer tijd aan onze – met recht- aandacht vragende kinderen en ouderen in onze samen- leving!

Er is geen betere tijd dan Kerst om hier mee te beginnen, want dan mogen we lief zijn voor elkaar. Elkaar verzorgen, verwennen en veel aandacht geven. Laten we ervoor zorgen dat deze manier van met elkaar omgaan dit jaar langer duurt dan alleen maar met Kerst. Laat dit ons goede voornemen zijn voor alle nieuwe jaren die nog gaan komen! Veel beter dan stoppen met roken, drinken en eten, waar meestal toch niets van terecht komt na een maand. Een hechte familieband opbouwen en/of in stand houden, daar hebben we uiteindelijk allemaal iets aan! Levenslang! Als we dit onszelf maar bewust worden, dat is alles wat nodig is om het te bereiken. Want wanneer men zich dit bewust is, gaat men er ook naar leven, als vanzelf!

Universe is magic and love is the key

Delen..Tweet about this on TwitterShare on Facebook44Share on Google+1Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Digg this
Voeg toe aan je favorieten: permalink.

2 Responses to Het gezin is de hoeksteen van de samenleving

  1. Mammon zegt:

    Dan kun je beter spreken van de Ruïne van de samenleving,
    want daar waar meer dan 40% betalingsproblemen heeft en moeilijk tot niet rond kan komen spreek je niet meer van “de hoeksteen van de samenleving”

    De hoeksteen is al decennia ingestort…

  2. Arianne van Kleef zegt:

    Love is the key….als liefde in ieders hart leeft, zijn vaste structuren niet nodig, als liefde de hoeksteen van de samenleving is, is zelfs de traditionele structuur van gezin/familie niet meer nodig, dan ben je er voor elkaar. En wat betreft eerlijkheid, een kind kan de waarheid handelen, denkt nog niet in ‘hoe het hoort’, want wie bepaald eigenlijk wat hoort? Oneerlijkheid bestaat mede door toedoen van mensen die eerlijk zijn pretenderen, maar zelf de waarheid niet in de ogen kunnen kijken, niet zonder oordeel en ‘hoe het hoort’ kunnen kijken, zowel niet naar hun medemens, als naar zichzelf….
    Love is de key….ook voor het loslaten van ‘hoe het hoort’ en ander Calvinistisch gedachtengoed…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

negentien − vijftien =

  • Disclosure finale zaterdag 25 maart 2017 Nieuwscafé Extra: Het wonder van Groningen